Το Google δεν δημιουργήθηκε σε γκαράζ, οι ‘πατέρες’ του δεν ήταν δύο και το Google δεν ήταν το αρχικό όνομα της μηχανής αναζήτησης που άλλαξε τον τρόπο που χρησιμοποιούμε το Internet. Το χρωστούμε στον Λάρι Πέιτζ, ο οποίος ως έφηβος είχε ως ζητούμενο μια δουλειά “με μεγάλο γραφείο, καλό μισθό και πολύ λίγες ώρες εργασίας”.

Όλοι έχουμε όνειρα. Ενδεχομένως να μην είναι όσο μεγάλα ήταν εκείνο του Λάρι Πέιτζ. Ή να μη γνωρίσαμε τον κατάλληλο άνθρωπο που θα μπορούσε να ‘πάρει’ ό,τι είχαμε στο κεφάλι μας και να το κάνει πράξη. Ο άνθρωπος που άλλαξε τον τρόπο που χρησιμοποιούμε το Internet, που μέσω του Google μας πρόσφερε τη δυνατότητα να συνδεόμαστε με την πληροφορία με τρόπο που δεν υπήρχε έως τότε γίνεται σήμερα (26/3) 47 χρόνων.

Πώς ονειρεύτηκε ο Πέιτζ το Google

Ενώ ήταν φοιτητής στο Stanford είχε σκεφτεί πως θα είχε ενδιαφέρον να δημιουργηθεί μια μηχανή αναζήτησης στο World Wide Web, ικανή να ταξινομεί τα links, βάσει του πόσο συχνά συνδέονταν από άλλες ιστοσελίδες -της ‘ζήτησης’ που είχαν. Συζήτησε την έμπνευση του με τον Σεργκέι Μπριν, ο οποίος είχε την τεχνογνωσία και κάπως έτσι προέκυψε (το 1996) ο λογάριθμος PageRank που έγινε ο θεμέλιος λίθος του Google. Επιχείρηση που σήμερα έχει αξία μεγαλύτερη του ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων. Όταν οι δημιουργοί ‘έπιασαν’ το τρισεκατομμύριο (2019) αποχώρησαν.

Tι υπήρχε διαθέσιμο έως τότε -και πώς κυριάρχησε το Google

H πρώτη μηχανή αναζήτησης του Internet λεγόταν ‘Archie’. Ο Άλαν Ιμτεϊτζ έκανε μεταπτυχιακό στην πληροφορική, στο McGill University του Μόντρεαλ, το 1990 όταν τέθηκε το task να ανακαλυφθεί ένας τρόπος που θα συνέδεε το σχολείο με το Internet. Διάλεξε για όνομα τη λέξη archive, από την οποία έβγαλε το ‘v’. Η λογική ήταν να μπορούν να βρουν αρχεία FTP (File Transfer Protocol -πρωτόκολλο που χρησιμοποιείτο για την απομακρυσμένη μεταφορά αρχείων από μεταξύ υπολογιστών) εύκολα. Απαραίτητη προϋπόθεση ήταν η τακτική ενημέρωση των ευρετηρίων και η καταχώρηση των νέων. Η χρήση δεν ήταν απλή με τα σημερινά δεδομένα. Με τα τότε, ήταν δώρο. Σύντομα το προσπέρασαν το Jughead (του Ρετ Τζόουνς από το University of Utah που χρησιμοποιούσε την εφαρμογή λογισμικού Gopher -ήταν η πιο διάσημη εναλλακτική του διαδικτύου, καθώς ήταν πιο γρήγορο και πιο αποδοτικό από αυτό, ενώ το εγκαθιστούσες πιο εύκολα και πιο οικονομικά) και το Veronica (των Στίβεν Φόστερ και Φρεντ Μπάρι από το University of Nevada, Reno). Το τελευταίο επίσης λειτουργούσε με Gopher, ανανέωνε διαρκώς τη βάση δεδομένων, με τα ονόματα σχεδόν όλων των στοιχείων του μενού που ήταν σε απλό, ταπεινό text.

Fact: το τέλος του Gopher ήλθε το 1993, όταν έπαψε να διατίθεται δωρεάν. Και τότε έκανε επέλαση το Internet.

Το 1994 έκανε ντεμπούτο το Yahoo! ως ο κλώνος του Virtual Library -πρώτης μηχανής αναζήτησης που δημιούργησαν web designers, με τον Βρετανό Τιμ Μπέρνερς-Λι να κάνει την αρχή. Ο Μπέρνερς-Λι είναι ο ‘ιδρυτής’ του World Wide Web και σήμερα διδάσκει στο University of Oxford και το MIT, ενώ έχει στεφθεί και Ιππότης από τη Βασίλισσα Ελισάβετ. Η ιδέα του ήταν να εμφανίζει σε λίστα χρήσιμα links. Όποιος ήθελε ‘ανέβαζε’ το δικό του και πρότεινε την κατηγορία που θέλει να ‘ενταχθεί’.

Το Reddit ήταν ένα από αυτά που ακολούθησαν με τη δυνατότητα αξιολόγησης χρηστικότητας του κάθε link, με την επόμενη φάση να αφορά αυτόματα προγράμματα (τα έλεγαν ρομπότ οι ‘αράχνες’) που εμφάνιζαν τι υπήρχε στη βάση δεδομένων από τις ιστοσελίδες που είχαμε αναζητήσει. Αυτό δεν πήγε πολύ καλά, εξ ου και προέκυψαν διαδικτυακές πύλες που είχαν τη λογική του Archie, όπως το Excite.

Υπήρχε ένα πρόβλημα: έπρεπε να ξέρεις το ακριβές όνομα του site που αναζητάς. Αυτό το έφτιαξε το WebCrawler του 1994, που αυτοκαταστράφηκε γιατί δεν μπορούσε να υποστηρίξει το λαό που απευθύνθηκε σε αυτό και ‘έπεφτε’ συνέχεια. Το Lycos διόρθωσε και αυτό το ελάττωμα. Ήταν το πρώτο που είχε αναζήτηση για ένα εκατομμύριο ‘σελίδες’, κάτι που τότε ήταν έπος. Δεν ήταν πολύ γρήγορο. Και αυτό ήλθε να το καλύψει το AltaVista που ‘κάλυπτε’ και περισσότερο ‘όγκο’ σελίδων. Ήταν και το πρώτο που παρείχε τη δυνατότητα αναζήτησης πληροφοριών, περίπου όπως τη ξέρουμε σήμερα. Δηλαδή του συνδυασμού λέξεων και φράσεων, με τη χρήση των ‘και’, ‘ή’ και ‘όχι’.

Το εξαγόρασε το Yahoo! και το εξαφάνισε. Και τότε ήταν που εμφανίστηκε το Google, με το PageRank να επιτρέπει την αξιολόγηση ιστοσελίδων, βάσει της αναζήτησης ακόμα και αν δεν περιέχονταν σε αυτή όλοι οι όροι αναζήτησης -δούλευε με ‘σχετικότητα’. Έγινε ο πρωτοπόρος της εποχής και παρέμεινε πρωτοπόρος, καθώς στα χρόνια που ακολούθησαν δεν σταμάτησε ποτέ να εξελίσσεται και να ‘χτυπά’ τον όποιον ανταγωνισμό.

Fact: Τ